Where the river runs black...


İstanbul binlerce hikayenin hergün yanyana yürüdüğü,bazen birbirlerini teğet geçtiği bazen ise birbirlerini bulup yeni hikayeler yarattıkları bir hikayeler şehri.Nefesle alını_p verilen,gözyaşlarıyla toprağa karışan, tene yapışan hikayeler sanki İstanbul üzerinde büyük gri bir gökyüzü oluşturuyor ve bu gri gökyüzü altında sıkıntılı,aşırı ciddi,o anda orada değil de hep başka bir yerde,başka bir hayatta olmak isteyen yüzler sanırım ‘sadece mutlu insanların hikayesi olmaz’ lafını doğruya çıkarıyor...

Fotoğraflardaki kişi yani Mustafa dayı benim bekleme-insan ilişkisini fotoğraflayacağım bir projenin yardımcı unsurlarındna biriyken kendisi bizzat benim için bir proje konusu oldu,çünkü gri yüzünde Mustafa dayının açıkça görünen harfler vardı.Mustafa dayı adli bir olaydan 15 yıldan fazla Türkiyenin çeşitli ceza evlerinde yatmış,çıktıktan sonra hem ileri yaşı hemde eski bir hükümlü olmanın getirdiği kimlikle iş bulamamış ve geçimini elinde büyük ,siyah bir torbalarıyla özellikle istanbul-sirkeci banliyö treni hattında teneke ve şişe toplayarak sağlayan biri.

İletişimde bulunduğumuz süre boyunca kendisine neden cezaevine giriğini sormadım,çünkü seneleri kaybetmenin verdiği pişmanlık beni susturdu.çünkü enbüyük pişmanlık zamanı yitirmektir,aynı gençlik,aynı güç ve enerjiyle birdaha yakalayamayacağınız zamanı yitirmek.Mustafa dayı gençliğini-zamanını yitirmişti ve yitirilen zaman hiçte ufak boyutlarda değildi.

Ülkemizin cezaevlerinden cezalarını çekip çıkmış insanların topluma kazandırması konusunda çok başarılı bir ülke olmaması nedeniyle yüzlercesi gibi Mustafa dayıda zor şartlar altında yaşıyor,belki de ikinci ve çokdaha uzun sürecek mahkumiyetini yaşıyor.Evet belki bu defa çevresini saran kalın duvarlar yok ama şartlar onun için içeridekinden bile daha zor ve bu defa içerideyken ‘dışarı çıkacağım umudu’ gibi dışarıdayken işlerin düzeliceğine dair bir umudu yok...Yıllar sonra gelen özgürlük, işsizliğin ve eski bir mahkum olmanın oluşturduğu sanal duvarlar arasında mahkum oluyor bu defa.

Günlük yaşamın koşturması içinde tı_p_kı gün boyu üzerimizde varlığını hissettiğimiz ama çok nadir baktığımız gökyüzü gibi insanların yüzlerine de daha az bakar olduk,genelde bakışlarımızı kaçırıyoruz,belki karşılaşacağımız ,hikayelerden korkuyoruz...Markette paraüstünü veren kasiyerden,trene binmek için jeton aldığımız görevliye,su satan çocuktan,üstkat komşumuza,yolda yanımızdan geçen ve büyük siyah torbasına topladığı tenkeleri biriktiren adama,belki hepsine biraz daha uzun bakmalıyız,biraz daha uzun bakmalıyız ki orda kendimizi görelim,orada hikayelerimizi,orda tüm dünyanın bitmemiş hikayesini görelim!